วันนี้ไปทำความดีมาค่ะ... ถึงจะเป็นความดีที่เล็กน้อย แต่มันก็รู้สึกมากมายในความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมอวัยวะครบ 32 ประการทุกอย่าง

ต้องเริ่มจากเมื่อวันอังคารที่ผ่านมาตอนดึกแล้ว มีโทรศัพท์จากชายนิรนามไม่ทราบชื่อโทรมาหา บอกให้หาเด็กนักเรียนไทยในเกาหลีไปช่วยเชียร์นักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทยกันหน่อย แต่เป็นพี่ๆนักกีฬาคนพิการนะ พี่เค้าก็บรรยายไปเรื่อยว่าพี่ๆกลุ่มนี้เค้ามาแข่งขันระดับโลกเลยนะ ถึงแม้จะเป็นกีฬาคนพิการแต่ก็เป็นชื่อเสียงของประเทศ ตอนแรกก็รับปากพี่เค้าไปว่าจะไปวันพุทธ แต่พี่เค้าก็ไม่ติดต่อมาอีกจนเราเองก็ลืมไปแล้วว่า รับปากพี่เค้าไว้ว่าจะไปดูกัน พี่คนที่โทรมาชื่อว่า พี่อดุลย์(อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย..... รู้ว่าเก่ามากๆ รุ่นก่อนซิกโก้อีก -- ---) เป็นผู้จัดการทีมพาพี่ๆนักกีฬามาสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศชาติไกลถึงที่นี่

จนเมื่อวานพี่เค้าโทรมาอีกทีถามเรื่องร้านอาหารไทย แล้วก็ถามว่าทำไมไม่ไปดู บลาๆๆ ไอ้เราก็กำลังจะกลับบ้านก็เลยบอกพี่เค้าว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้นู๋จะไปดูนะค่ะ ไทยแข่งกี่โมงบ้าง? แต่ตอนเช้าฝนคงไม่ว่างติดธุระ(ไปส่งผู้ชายไปจีนอยู่ -- ---") พี่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร จะมากี่โมงก็ขอให้มาแล้วกัน หลังจากโทรไปหาน้องคนอื่น ก็ไม่มีใครสามารถมาได้เลย แต่ละคนมีงานที่จะต้องทำตลอด ก็เหลือแค่ฝนกับน้องอีกคนเท่านั้น ก็เลยนัดกันว่าจะไปบ่ายๆ จนถึงเวลานัดก็ยังเอ้ยระเห้ยกันอยู่ กว่าจะออกเดินทางได้ก็บ่ายคล้อยไปแล้ว พอถึงสนามแข่ง ก็ทันไทยรอบสุดท้ายพอดี แต่กว่าจะวนหาที่เข้าได้ก็ต้องเดินเวียนไปวนมาอยู่หลายรอบ (ที่เดียวกับที่ใช้จัดคอนเอสเจย์ -- ---") พอเจอพี่อดุลย์พี่เค้าก็พอเข้าไปข้างในไปเจอพี่ๆนักกีฬาที่นั่งรวมกันอยู่ เป็นประเภทวิลแชร์ 4 คน และพิการขาอีก 5 คน

พอไปถึงก็ทักทายพี่ๆเค้า แล้วก็คุยกันเล็กน้อยเรื่อยเปื่อยระหว่างที่รอคนไทยลงแข่ง เป็นรอบหญิงเดี่ยวชิงชนะเลิศ แข่งกับประเทศเจ้าบ้าน -- ---" พี่ๆนักกีฬาหลายๆคนก็แวะเวียนมาคุยกับเรา พร้อมรอยยิ้มตลอดเวลา คนไทยที่ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็มีแต่รอยยิ้มให้กันเสมอ คุยกันไปคุยกันมาจนถึงเวลาแข่ง ก็ย้ายจากบนแสตน์ลงไปข้างสนามเพื่อไปเชียร์พี่เค้ากัน พี่ผู้หญิงคนนี้ชื่อ วัลย์ ค่ะ พี่วัลย์เป็นโปลีโอที่ขาค่ะ เป็นพี่ที่น่ารักมากสู้ไม่ถอยค่ะคนนี้ ตอนแรกจากที่คิดว่าจะมาแค่ดูขำๆ มาเพื่อให้พี่อดุลย์เลิกโทรจิกเสียที กะมาแค่แปปเดียวแล้วก็กลับ ... กลับกลายเป็นว่า ตลอดการแข่งขันทำเอาเราลุ้นนั่งไม่ติด เซ็ทแรกเราแพ้ไปแบบน่าเสียดาย 21-18 .... ส่วนเซ็ทที่สองพี่วัลย์แก้มือได้ เราชนะเซ็ทนี้ไปแบบใจหายใจคว่ำ 21-19 ตลอดระยะเวลาที่เชียร์ไปจากที่รู้สึกแค่เล่นๆกลับกลายเป็นแรงเชียร์ชาติไทยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รุ้แต่ว่ามันสนุกมากค่ะ ไม่ได้เชียร์กีฬาสนุกๆแบบนี้มานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ (จะเป็นลมตอนแต้มสูสี -- --)

แต่เซ็ทสุดท้ายเราพลาดไปแบบน่าเสียดาย 18 - 21 แต่อยากจะเล่ามากค่ะ ถึงพี่วัลย์จะแพ้วันนี้แต่ในความรู้สึกของเราพี่เค้าชนะค่ะ ... เพราะตอนที่เกาหลีได้ 20 แต้มแล้ว แต่เราตามจาก 11 แต้มขึ้นมาเป็น 18 แต้มได้ ทั้งๆที่ควรจะแพ้ไปนานแล้ว แต่พี่วัลย์ของเราวันนี้ก็สู้ไม่ยอมถอย แต้มเดียวก็ไม่ยอมค่ะ ไม่ยอมแพ้ไม่ถอดใจไม่ท้อทั้งๆที่แต้มขาดไปขนาดนั้น พี่วัลย์สู้ด้วยหัวใจของนักสู้ที่ไม่ยอมแพ้ค่ะ ถึงพี่จะแพ้วันนี้ก็ไม่เป็นไรค่ะ โอกาสหน้าพี่ยังมีใหม่ อย่างน้อยพี่ก็ทำให้นู๋รู้สึกได้ถึงกำลังใจ แรงใจของพี่ที่อยากจะสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยแค่ไหน (อีกอย่าง กรรมการเป็นกล๊างเป็นกลางอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะกล้าเอามาเป็นกรรมการได้!!!! โกงกันอย่างสนุกสนาน.... ใช่สี๊ เรามันไม่ใช่ประเทศเพื่อนเจ้าภาพนิ -- --" )

ประเทศไทยได้มา 4 เหริยญทองค่ะ (ถ้าจำไม่ผิดนะค่ะ -- ---") แล้วก็อีกหลายเหรียญเงิน(อันนี้จำไม่ได้จริงๆ) แต่พี่ๆทุกคนก็ได้เหริยญกับไปสร้างผลงาน สร้างชื่อให้กับประเทศไม่แพ้คนปกติเลยค่ะ .... วันนี้ได้เห็นภาพประทับใจของนักกีฬาที่มาต่างที่กัน จากคนละมุมโลกได้มานั่งคุยกัน เล่นหัว ถ่ายรูป ... จริงๆแล้วพี่เค้าก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากคนปกตินิค่ะ แค่เค้าใช้ชีวิตประจำวันบางอย่างไม่สะดวกเท่าเราก็เท่านั้นเอง (ส่วนกองเชียร์เกาหลีเนี่ยเป็นอะไรที่น่า...รู้ว่าบาปนะ แต่ขอเหอะ.... มันน่าถีบให้ตกวีลแชร์มากๆ เมริงแพ้คนไทยมาสินะ.... เวลากองเชียร์เค้าเชียร์กัน บ้านแกชั้นก็เห็นแหกปาก พอกองเชียร์ไทยทำบ้าง ก็นั่งนิทราว่าน่ารำคาญ.... เออ เสียงมึงไม่น่ารำคาญเลยนะ ให้ตาย!!!!)

หลังจากเสร็จพิธีมอบเหรียญก็โดนพี่เค้าลากไปโรงแรมด้วยกัน เพราะว่าพี่เค้าอยากไปเที่ยวก็เลยขอให้พาไปเมียงดงหน่อย... ไอ้เราก็เห็นว่าไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ก็เลยตกปากรับคำพาพี่ๆเค้าไป พี่ๆผู้หญิงก็คงอยากจะชอปปิ้งดูของน่ารักๆตามสไตล์ผู้หญิงกันบ้าง หลังจากไปที่โรงแรมเสร็จพี่เค้าก็ลากลงไปกินอาหารของโรงแรมข้างล่าง แต่กินได้สองคำก็เจอพี่อดุลย์ลากออกไปให้ช่วยแปลเกี่ยวกับเรื่องเงิน ... โห ภาษาเกาหลีดีมากๆสิดิชั้น ... บลาๆไปคุยไป กว่าจะรู้เรื่อง ไม่รู้จะเหวี่ยงคนไทยก่อนหรือเกาหลีก่อน ... ห่านอะไรกันนักหนาว่ะ!!!! พอคุยเรื่องงานเสร็จก็มานั่งกินข้าวต่อ แต่ก็ต้องรีบๆเพราะว่าเดี๋ยวเมียงดงจะปิดซะก่อน .........

หนทางจากโรงแรมไปเมียงดงก็เริ่มขึ้น โดยมีเราเป็นคนนำทางและพี่ร่วมขณะกว่า 10 ชีวิต ... ระหว่างเดินจากโรงแรมไปซับเวย์ พี่ๆเค้าก็ชวนคุยไปตลอดทาง บลาๆไปเรื่อย โชคดีที่เกาหลีเป็นประเทศที่ซัพพอร์ทคนพิการดี ทางเดินที่เรียบเหมาะกับวีลแชร์ ลิฟท์สำหรับคนพิการ และอีกหลายๆอย่างที่ทำให้การเดินทางวันนี้ไม่ทุลักทุเลมากเท่ากับที่ไทย -- ---" แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ เรามันคนความอดทนค่อนข้างต่ำพอตัว รวมกับวันนี้ตั้งแต่ไปส่งผู้ชายเสร็จกลับมาบ้านจนออกไปอีกทีก็ยังไม่ได้นอน ความอดทนก็ยิ่งต่ำลงกว่าเท่าตัว แต่พอเห็นพี่ๆเค้าแต่ละคนแล้วบางทีให้โมโหแค่ไหนก็เหวี่ยงไม่ออกค่ะ (ถ้าทำก็เป็นคนเลวแล้วล่ะ!!! --- แต่ก็แอบเหวี่ยงเล็กๆออกไปนะ) ตลอดการเดินทางวันนี้มีแต่เสียงหัวเราะของพวกเราไปตลอดทาง.... พี่ๆเค้าเข้มแข็งนะ พิการแค่ร่างกายแต่หัวใจไม่ยอมแพ้ เค้าเห็นว่าเรื่องพิการของเค้าเป็นแค่เรื่องที่ทำให้ชีวิตเค้าลำบากกว่าคนปกตินิดหน่อย บางคนยังเอาเรื่องขามาล้อกันเองเลย.... มันทั้งน่ารักและน่าชื่นชมในความแกร่งของพี่ๆเค้า

มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งถามฝนว่า "มาดูแลพี่ๆแบบนี้ ไม่รบกวนหรอ?" .... "ไม่เลยค่ะ ไม่เป็นไร" นั่นคือสิ่งที่ฝนตอบไป ไม่เป็นไรเลยค่ะ แค่นี้จริงๆ ถามว่าเหนื่อยไหม เหนื่อยมากกกก เพราะฝนต้องวิ่งหาพนักงานถามหลายๆเรื่องให้พี่ๆเค้า แต่เหนื่อยแค่กายไม่เป็นไรหรอกนอนพักก๊หายจริงไหม? วันนี้เจอคนเกาหลีนิสัยดี โทรหาพนักงานสถานีให้ เพราะว่าพวกเราใช้ลิฟท์ที่ต้องเอาวิลแชร์ขึ้นกันไม่เป็น... ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ คนเกาหลีมองขบวนคนไทยสิบกว่าคนนี้ด้วยสายตาที่แปลกใจ ... อะไรค่ะ บ้านพี่ไม่มีหรอค่ะ ฮ่าาาาาาา พอขึ้นไปถึงข้างบนครบทุกคนแล้ว ตอนนี้น้องอีกคนก็มาสมทบ ทำให้มีไกด์เพิ่มขึ้นอีกเป็นสามคน .... ขบวนคนไทยก็เคลื่อนทัพกันไปลำบากนิดหน่อยเพราะว่าวันนี้ที่เมียงดงคนเยอะมากกกกกก -- ---" แต่พี่ๆทุกคนก็ดูมีความสุขดี ทุกคนดูตื่นตาตื่นใจกับที่ๆไม่เคยมาก่อน ถ่ายรูป ซื้อของ(ที่หนักไปทางของกิน)กันอย่างสนุกสนาน พี่ผู้หญิงก็แวะซื้อเครื่องสำอางค์ ดูของกระจุ๊กกระจิ๊กไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายทุกคนก็มาจบที่ร้านขายของที่ระลึก ... ก็ซื้อของฝากพี่น้องกันไปตามระเบียบ หลังจากนั้นก็เป็นเวลาแยกจากกัน

พี่ๆหลายคนถามว่า จะกลับโรงแรมด้วยกันไหม... อยากไปส่งนะ แต่ไม่ไหวแล้วค่ะ มันไกลมากจากที่พี่ๆกับพวกเราอยู่ ก็เลยไปส่งพี่ๆเค้ากลับแท็กซี่ เพราะเวลาตอนนั้นพี่ๆเค้าไม่น่าจะทันซับเวย์แล้ว ไหนจะต้องเปลี่ยนสายอีก ยังไม่นับวิลแชร์อีกสี่คัน ... พอถึงที่รถแท็กซี่ก็เรียกแท๊กซี่ให้ไปส่งที่พี่ๆเค้าอยู่ พี่ๆเค้าก็ทยอยกันมาจับไม้จับมือ ยิ้มแย้มขอบอกขอบใจที่พาพี่เค้ามา ทั้งๆที่ฝนก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรมากมายเลย ก็แค่นำทางมาก็เท่านั้นเอง แค่นั้นจริงๆไม่ได้ทำอะไรมากมายให้เท่ากับที่พี่เค้าทำเพื่อประเทศชาติเราเลยสักนิด รอยยิ้มของพี่ๆเค้าตังหากที่ฝนคิดว่า มันช่างคุ้มค่ากับวันนี้ที่ฝนได้พาพี่เค้ามาเที่ยว ให้พี่ๆเค้าได้พักผ่อนหลังจากที่ได้ทำงานหนักมาตลอด4-5วันที่ผ่านมา รอยยิ้มของพี่ๆแต่ละคนที่ส่งให้ก่อนจากกัน มันก็ทำให้ความเหนื่อยวันนี้มันหายไปกับสายลมเย็นๆยามค่ำคืนวันนี้

ความดีที่ได้ทำวันนี้มันเป็นความดีอย่างเล็กๆที่ทำวันนี้มันเทียบอะไรไม่ได้กับความดีของคนอื่นอีกหลายๆคน แต่มันก็เป็นความภูมิใจเล็กๆที่ได้ทำสิ่งที่ทำให้ความภูมิใจของประเทศยิ้มได้ ... วันนี้ก็ทำให้รู้ว่า คนพิการ ไม่ได้แตกต่างอะไรจากคนปกติเลยสักนิด เพียงแต่พวกเค้าแค่ลำบากในการใช้ชีวิตมากกว่าพวกเราที่เป็นคนปกติก่อนเท่านั้นเอง แต่ความดี ความรักชาติของพวกๆพี่เค้าไม่ได้น้อยไปกว่าใครเลย.... วันนี้คนที่ควรจะขอบคุณควรจะเป็นพวกฝนมากกว่าที่พี่ๆทำให้พวกฝนเปิดโลกแคบๆให้กว้างและสดใสมากขึ้นกว่าเดิม ^^

แล้วพบกันใหม่นะค่ะพี่ๆทุกคน พี่ๆสุดยอดที่สุดแล้วล่ะค่ะ ^^

ปล.วันนี้ บางทีก็แอบมีอารมณ์เหวี่ยงเล็กๆใส่พี่ๆไปก็ขอโทษด้วยนะค่ะ ....... = =

Comment

Comment:

Tweet

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน

มันทำให้เรารู้สึกดีได้จริงๆ สร้างความสุขให้ทั้งกับพี่ๆเค้าและสร้างความสุขใจให้กับเรา

อ่านแล้วก็ยังรู้สึกดีไปด้วยเลยค่ะ

เพราะมันเป็นอีกมุมมองนึงที่ผึ้งก็ไม่ค่อยได้คิดถึงมาก่อนเหมือนกัน

ดูเหมือนเป็นเรื่องไกลตัว แต่จริงๆแล้วถ้าพวกเราคนไทยไม่สนใจแล้วจะให้ใครมาสนใจ confused smile

#3 By ★ミ P h u e n g l o r D ™ on 2009-09-13 13:20

ให้โดยไม่หวังอะไรแล้วสบายใจเนาะ ^^

Hot! Hot!

#2 By adiana on 2009-09-13 04:46

ความดียังไงก็คือความดีเนอะ

ดีแล้วล่ะค่ะน้องฝน ถึงน้องฝนจะไม่ได้คิดอะไร

แต่พี่ๆ เค้าต้องขอบคุณน้องฝนมากๆ แน่นอนค่ะ

ยังไงคนไทยก็ไม่ทิ้งกันค่ะ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ตาม big smile

Hot!

#1 By NannY on 2009-09-13 02:00