[SF] I love U so...
ft.Yesung x Ryeowook
ความรัก...เป็นทั้งสิ่งที่งดงามและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
ยิ่งถ้าความรักนั้นเป็นแอบรักข้างเดียว...สิ่งที่สวยงามที่สุดก็เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดได้เช่นกัน
ผมรักดวงตาคู่สวยคู่นั้นที่ส่องประกายราวกับแก้วใส ยามเมื่อได้พอเห็นสิ่งของถูกใจ แต่ผมก็เกลียดดวงแก้วคู่นั้น เพียงเพราะมันไม่ได้ส่องประกายมาที่ผม
ผมรักรอยยิ้มอ่อนหวานแบบนั้น ยามเมื่อเจ้าตัวระบายยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปากสวยเมื่อพอใจอะไรสักอย่าง แต่...ผมก็เกลียดรอยยิ้มแบบนั้น เพียงเพราะมันไม่ได้มีไว้เพื่อผม
ผมรักคนตัวเล็กคนนั้น ความอ่อนหวาน อ่อนโยนของเจ้าตัวผูกมัดหัวใจของผมให้จมดิ่งอยู่ในความมืดมน ความมืดมิดของความรักที่เจ็บปวด แต่ในเวลาเดียวกันผมก็เกลียด...ผมเกลียด เกลียดคนๆนั้น เกลียดเพราะเค้าไม่ได้รักผม เกลียดเพราะเค้ารักคนอื่น เกลียด....ทั้งๆที่ควรจะเกลียดให้สุดหัวใจ แต่หัวใจของผมมันก็รัก...รักมาก...รักจนอยากครองครองทุกอย่าง
ในห้องสีขาวที่อึมครึม มีร่างบางนอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าหวานสีซีดขาว ดวงตาใสปิดสนิท ข้างกันมีชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาอมทุกข์ นัยน์ตาคมขุ่นมัวมือหยาบกร้านสั่นระริกจนคุมไม่ได้
"รัก" เสียงครางทุ้มแหบพร่า หยาดน้ำตาใสๆเอ่อล้นจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว
"พี่รักนายนะรยออุค" เสียงห้าวพูดกระท่อนกระแท่น ก่อนจะฟุบหน้าตัวเองลงกับท่อนแขนเรียวบางแล้วปล่อยให้เสียงสะอื้นของตัวเองหลุดรอดออกมาอย่างไม่สนใจใคร
"พี่รักนาย รักมาก รัก รัก" ริมฝีปากหนากระซิบแผ่วเหมือนบริกรรมคาถาอะไรสักอย่าง ร่างสูงเขยิบตัวขึ้นนั่งข้างคนตัวเล็กที่นอนนิ่งไม่รับรู้อะไรบนเตียงนุ่ม
"ถ้าเพียงนายรักพี่บ้าง รักพี่สักนิด รักพี่ รักพี่" ดวงตาคมเหม่อมองคนที่นอนหลับตานิ่งไม่รับรู้ถึงสายตาที่ปวดร้าว หากดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจงั้นตอนนี้สายตาของชั้นก็น่าจะบอกนายได้ว่าหัวใจของชั้นดวงนี้เจ็บปวดแค่ไหน ทั้งๆที่พี่รักนายไม่แพ้ใครๆ
มือหนาไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างทะนุทนอม ใบหน้าหวานยามขยับแย้มยิ้มช่างดูสดใสอ่อนโยนนัก นิ้วของร่างสูงลากไล้ไปหยุดที่ริมฝีปากบาง ยามที่ริมฝีปากนี้วาดรอยยิ้มประดับลงไป ก็ทำให้ดวงหน้าเนียนดูสวยหวานกว่าผู้หญิงทั่วไป รัก...รักมาก...รักมากจริงๆ
"รยออุค ลืมตามองพี่ได้ไหม" เสียงห้าวพูดเสียงออดอ้อน หยาดน้ำตาอุ่นไหลเป็นทางก่อนจะหยดลงเป็นมือเล็กที่เย็นเฉียบ
"ขอร้องล่ะคนดี ลืมตามองพี่ได้ไหม มองมาที่พี่บ้างได้ไหม" เยซองยกมือเล็กมาจุมพิตเบาๆ แต่คนที่โดนอ้อนวอนขอก็ไม่ได้ลืมตามาตามคำขอ หากจะยังนอนนิ่งสนิทเหมือนไม่รับรู้ หรือสนใจไยดีแต่คำอ้อนวอนที่เจ็บปวด
"รยออุค" เสียงครางเรียกร้องถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ ก่อนที่ดวงตาที่เศร้าสร้อยเมื่อกี้จะแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน แข็งกร้าว
"แม้แต่ตอนนี้ ตอนนี้นายก็ยังไม่มองชั้น" เสียงทุ้มพูดเสียงต่ำในลำคอ มือหนากำข้อมือเรียวแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้ออ่อน
"ทำไมรยออุค ทำไมนายถึงไม่รักชั้น ทำไม" เยซองกระชากร่างบางที่ไร้สติขึ้นมาเขย่าจนคนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน หากร่างบางก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะลืมตาตื่นมามองคนที่หัวใจเจ็บปวดจวนเจียนจะขาดใจ
"รักพี่สิ รยออุค บอกพี่สิว่ารัก" เสียงห้าวกระชากดุดัน
"พี่บอกให้นายรัก รักพี่ รักสิ รักพี่ ได้ยินไหม รักนะ รัก!!~!" เยซองตะคอกใส่ร่างบางที่ยังคงนิ่งไม่รับรู้อะไร
"รักพี่สิ รยออุค รักพี่เถอะ รักพี่" เสียงห้าวอ่อนลง มือหนารวบร่างที่อ่อนปวกเปียกมากอดแนบอก มือหนากดหลังบางให้แนบอกอุ่น น้ำตาที่เหือดแห้งไปเมื่อกี้ไหลลงมาอีกครั้ง ใบหน้าคมซุกลงกับซอกคอขาวที่มีแต่รอยช้ำ
"ทำไมนายไม่รักพี่ ไม่รัก ไม่เคยแม้แต่จะมอง ทำไมล่ะรยออุค ทั้งๆที่พี่รักนาย รักมากขนาดนี้ ทั้งๆที่รักมากแท้ๆ ทำไม" ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งสั่น น้ำตาใสๆไหลลงมาไม่หยุด เยซองกอดรยออุคไว้สักพัก ก่อนจะค่อยๆวางร่างบางให้นอนราบไปกับเตียงนุ่มอย่างทะนุทนอมอีกครั้ง
"หลับซะนะคนดี พี่ขอโทษ แต่พรุ่งนี้ นายจะตื่นมาบอกพี่ได้ไหม ว่านายก็รักพี่เหมือนกัน" เยซองขยับยิ้มบิดเบี้ยวให้คนตัวเล็ก มือหนาลูบกลุ่มผมสีดำเบาๆ สายตาคมทอดมองคนที่นอนหลับอย่างอ่อนโยน มือหนายกมือเล็กมากุมไว้ก่อนจะซุกหน้าตัวเองลงกับฝ่ามือบางนั่น
พรุ่งนี้...ขอให้นายตื่นขึ้นมาบอกกับพี่ว่ารัก หน้าคมระบายยิ้มอ่อนโอนพร้อมทอดมองดวงหน้าหวานที่ซีดเซียวอย่างแสนรัก...รัก รักมานาน แอบรักคนๆนี้มานานแล้ว...ทั้งๆที่เค้าไม่รัก ไม่เคยรัก ไม่คิดที่จะรัก และไม่มีวันรัก
.
.
.
"พี่เยซองฮะ ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าผมไม่เคยรักพี่ ไม่เคยคิดจะรัก และไม่มีวันรักด้วย" คนตัวเล็กระเบิดอารมณ์ใส่ร่างสูงที่นั่งหน้าเศร้าอยู่บนเตียง หลังจากที่เยซองออกอาการหึงหวงรยออุคอย่างรุนแรงโดยการโดดต่อยหน้าคิบอมเพื่อนสนิทรยออุคเพียงเพราะเจ้าเด็กนั่นโอบกอดรยออุค
"..." ร่างสูงนั่งกำมือตัวเองแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ก็ยังคงนิ่งจนคนตัวเล็กหงุดหงิดมากกว่าเดิม
"เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมเสียที พี่ก็รู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดมันก็แค่แฟนเซอร์วิส รู้จักไหมแฟนเซอร์วิสน่ะ ผมน่ะนะ ไม่ได้รักพี่สักหน่อย ไม่เคยคิดด้วยว่าจะรัก เข้าใจไหม" เสียงหวานยังคงตะโกนใส่ร่างสูงที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนเตียง
"พี่รักนาย" เสียงทุ้มห้าวพูดเบาๆ ร่างบางชะงักไปนิดก่อนจะชักสีหน้าหงุดหงิด
"แต่ผมไม่เคยรักพี่ แล้วชาตินี้ก็รักไม่ได้ด้วย เพราะผมรักคนอื่น พี่เข้าใจไหมฮะว่าผมรักคนอื่น ผมรักซีวอน รักซีวอน" ยิ่งแค่คำว่าไม่รักมันก็เชือดเฉือนหัวใจพี่ให้แทบขาดแล้ว นี่นายจะยังตอกย้ำให้พี่ยิ่งเจ็บช้ำอีกทำไม ว่าในสายตาของนายนั้นไม่เคยมีพี่อยู่เลย
"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้นสังกัดต้องจับผมกับพี่มาคู่กันด้วย" เสียงหงุดหงิดเมื่อนึกถึงวันที่พี่ผู้จัดการบอกเรื่องแฟนเซอร์วิส รยออุคพยายามขอเปลี่ยนคู่ เพราะอยากได้คู่ซีวอนมากกว่า แต่เพราะคู่วอนอุคไม่เป็นที่นิยมเท่าซีฮัน ซิมซินเท่าไร รยออุคเลยต้องยอมแพ้ไป... ส่วนเยซองได้แอบซ่อนความดีใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เข้าใกล้อีกนิดแล้วนางฟ้าของชั้น ถ้าเพียงแต่นายยอมละสายตาของนายมามองที่ชั้นบ้าง นายจะเห็นว่าชั้นรักนายมากแค่ไหน
"พี่รักนาย"
"จะต้องให้พูดกี่ครั้งกันฮะพี่เยซอง ว่าผมไม่เคยรักพี่ ผมรักซีวอน และเรารักกัน ได้ยินไหมฮะ" ร่างบางตวาดคนที่นั่งก้มหน้านิ่งไม่สนใจเสียงหวานที่ตะคอกใส่ รยออุคหมดความอดทน
"ผมจะไปบอกพี่จองซู ให้เลิกเรื่องคู่แฟนเซอร์วิสสักที ผมทนพี่ต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว" ร่างบางหันหลังจะเดินออกจากห้องไป
...นางฟ้าของชั้นกำลังจะไป นางฟ้าของชั้นกำลังจะจากไป... ก่อนที่มือเรียวจะคว้าลูกบิดประตู ร่างบางก็โดนกระชากให้ปลิวติดมือหนาของร่างบางที่ยึดเอาไว้แน่น
"พี่เยซอง จะทำอะไร ปล่อยผมนะ" ร่างบางดิ้นพล่าน เมื่อสังเกตได้ว่าคนตรงหน้าไม่ปกติเท่าไร สัญชาตญาณของตัวเองบอกว่าให้รีบหนี แต่ถึงจะดิ้นยังไงก็ไม่มีทางจะหลุดพ้นมือของเยซองไปได้
ร่างสูงลากร่างบางมาโยนลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะลุกขึ้นคร่อมเอาไว้ มือหนาสองข้างบีบที่ต้นคอเล็กอย่างแรง มือเล็กพยายามแกะมือใหญ่ออกจากคอตัวเอง ร่างสูงออกแรงบีบมากขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กตะกุยตระกายจิกข่วนลงบนแขนล่ำ ปากเล็กอ้ากว้างหาอากาศหายใจ ตาสวยเหลือกถลนออกมาอย่างตื่นกลัว
"ปล...ปล..ปล่อย" เสียงหวานพูดขาดช่วง
...ทั้งๆที่พี่รักนาย แต่นายก็ยังจะไปจากพี่... ยิ่งออกแรงมากเท่าไร น้ำตาก็ไหลออกมามากเท่านั้น
"ช..ช่วย ด...ด..ด้วย" คนตัวเล็กพยายามดิ้นรนหาทางรอดชีวิต
...พี่ไม่มีวันปล่อยนายไป ไม่มีวัน พี่รักนาย และนายต้องรักพี่ พี่ไม่มีวันปล่อยนายไป รยออุค ที่รัก...
"ช..ช่วย..ด้วย"
"ซี..วอน" เสียงสุดท้ายที่หลุดรอดออกมาจากปากบาง ก่อนที่มือเล็กจะตกลงข้างตัว ลมหายใจสุดท้ายจะหลุดออกจากร่างบางไป เยซองปล่อยมือหนาออกจากลำคอเล็กๆ ลำคอขาวที่งามระหงปรากฏรอยช้ำไปเป็นรอยนิ้วชัดเจน ใบหน้าหล่อเค้นยิ้มเย็นๆให้ตัวเอง แม้แต่ตอนนี้นายก็ยังไม่รักชั้น แม้แต่ตอนนี้นายก็ยังคงทำให้ชั้นเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ นายก็ยังคงไม่รักพี่
"รยออุค" เยซองเค้นเสียงในลำคอเรียกคนตัวเล็กที่แน่นิ่งไปด้วยเสียงแผ่วเบา
"รยออุค" มือหยาบถูแก้มใสที่ยังคงอุ่นช้าๆ
"พี่รักนายนะ" ไม่มีเสียงโต้ตอบกลับให้เจ็บปวดอีกแล้ว ไม่มีคำว่าผมไม่รักพี่อีกแล้ว
"พี่รักนายนะ คนดี" หยาดน้ำตาทำให้ภาพพร่ามัว มือหนาเลื่อนปิดดวงตาที่เบิกกว้างให้ปิดสนิท ก่อนจะขยับคนตัวเล็กในนอนบนเตียงดีๆ
"คนดี พี่รักนายนะ รักมาก" มือหนาเกลี่ยผมนุ่มที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ใบหน้าคมยกยิ้มอ่อนๆ ต่อไปนี้นายจะเป็นของพี่ ของพี่คนเดียว
.
.
.
"พี่รักนายนะ รยออุค" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูคนที่ไม่มีลมหายใจแล้ว รัก..รักมาก...รักมากที่สุด
The enD ~
--------------------------
Talk>>> ไม่มีเนื้อเรื่อง ไม่มีที่มา ไม่มีเหตุผล ตัดมากันดื้อๆอย่างงี้เลย -- --
อ่านเอาสนุกค่ะ อย่าไปซีเรียส เหอะๆๆๆ อย่าถามเหตุผลนู๋นะ เพราะคนเขียนเองก็ไม่มีเหตุผลเหมือนกัน
เชิญอ่านแล้วด่ากันตามลำบากเลยค่ะ เอาของเก่ามาเล่าใหม่ -*- แต่อย่าว่านู๋เลย เพิ่งฟื้นไข้เมื่อวาน วันนี้ก็โดนที่ทำงานสาดน้ำเอา สาดน้ำเอา - -" เอนจอยสงกรานแอนด์เอนจอยรีดดิ้งค่ะ -- --
