[SFic] I love you for sentimental reason
ft. Kangin x Kyuhyun
-----------------------------
"พี่รักนายนะ คยูฮยอน"
"พี่รักผมจริงหรอ"
"อื้อ รักมานานแล้ว"
"แล้วพี่รักผมตรงไหน?"
"อืม ไม่รู้สิ พี่ไม่รู้หรอกว่าพี่รักนายตรงไหน แต่พี่รักที่นายเป็นนาย และรักทุกอย่างที่เป็นนาย"
"ก็ได้ ถ้าพี่รักผมจริงๆ ก็ต้องทนผมได้ทุกอย่างจริงไหม?"
"ได้สิ"
"งั้นพิสูจน์ได้ไหม ว่าพี่รักผมที่ผมเป็นผม ไม่ว่าผมจะทำตัวแย่แค่ไหน พี่ก็จะยังรักผมเหมือนเดิม"
"ได้ พี่จะทำให้นายรู้ว่าพี่รักนายมากแค่ไหน"
.
.
.
ร่างสูงขยับตัวบนเตียงอุ่นอย่างแผ่วเบา เพียงเพราะไม่อยากให้คนในอ้อมกอดต้องตกใจตื่น รอยยิ้มอบอุ่นฉายวาบบนหน้าคมที่จ้องมองหน้าขาวใสที่
กำลังหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราอย่างแสนรัก มือหนาไล้โครงหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา มือหนาหยาบกร้านสัมผัสผิวอ่อนอย่างทะนุทนอมราวกับคนตรง
หน้าเหมือนแก้วที่เปราะบาง หากเพียงผลั้งเผลอแตะต้องแรงเมื่อใด แก้วที่แสนใสก็จะแตกสลายคามือ
"พี่รักนายนะ คยูฮยอน" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วข้างหู หน้าหวานยู่หน้ารำคาญแล้วหันหนี คังอินหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ หัวใจเจ็บแปลบปวดเสียดไปทั้ง
อก คำบอกรักที่พร่ำบอกไปไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่นก็ทำให้คนตรงหน้าดูเหมือนจะรำคาญได้เสมอ มือหนาที่ลูบกลุ่มผมนุ่นชะงักแล้วดึงมือสูดก
ลิ่มหอมอ่อนๆที่ติดมืออยู่ ใบหน้าคมยกยิ้มจางๆก่อนจะลุกขึ้นออกจากห้องไปอย่างแผ่วเบา
ท้องฟ้ายามเช้าวันนี้ไม่มีเมฆหมอกมาบดบังความงามของแสงแดดอ่อนร่ำไรๆที่ทอดลงสู่พื้นโลก ร่างสูงล้างหน้าล้างตาก่อนจะหายเข้าไปในครัว ทำ
อาหารเช้าอย่างง่ายๆสองจานมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำไป หากมองเพียงผิวเผินคังอินกับคยูฮยอนก็เป็นคู่รักที่น่ารักดี เพราะพี่หมี
ก็ดูแลเอาใจใส่น้องน้อยเป็นอย่างดี ทั้งดูแลเอาใจใส่ไม่ว่าคนตัวเล็กจะกิน เดิน หรือทำอะไร เอาใจใส่ดูแลจนบางทีที่ฮีชอลเพื่อนรุ่นพี่ที่ทำงานของคยู
ฮยอนอดไม่ไหวยังแซวเลยว่าอีกไม่นานโจคยูฮยอนจะกลายเป็นง่อยเพราะมีอะไรคังอินก็เป็นคนทำให้เสียหมด
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ร่างสูงก็เดินเข้าไปปลุกคนตัวเล็กที่นอนขดซุกตัวกับผ้าห่มผืนหนาจนใบหน้าหวานเกือบจะกลืนหายไปกับกองผ้า มือหนา
เขย่าร่างบางเบาๆ
"ตื่นได้แล้วที่รัก" ที่รัก...คำที่พูดได้แค่เพียงตอนที่คนน่ารักหลับอยู่
"ตื่นได้แล้วเจ้าเด็กดื้อ" เสียงทุ้มเย้าหยอกเบาๆ ก่อนจะลูบกลุ่มผมที่ดำที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาอย่างรักใคร่ ร่างบางขยับตัวก่อนจะลืมตาตื่นอย่างเกียจ
คร้าน
"อื้อ ขอผมนอนต่ออีก5นาทีนะครับพี่คังอิน" เสียงหวานอ้อนเบาๆก่อนจะปิดตาคู่สวยลงเหมือนเดิม คังอินยิ้มน้อยๆแต่วันนี้คงใจอ่อนไม่ได้ เพราะ
วันนี้เค้ามีประชุมสำคัญตอนเช้า และคงไม่มีเวลามากพอจะมาปลุกคนตัวเล็ก
"ไม่ได้นะคยูฮยอน พี่ต้องรีบไปทำงานแล้วนะ วันนี้อย่างอแงสิครับ" เสียงทุ้มเอ่ยปลอบคนตัวเล็กที่ยู่หน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วกระแทกตัว
เดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันมาสนใจคนปลุก ร่างสูงยิ้มอย่างเหนื่อยใจ เป็นแบบนี้ทุกครั้งไปที่คยูฮยอนโดนคังอินขัดใจ ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่
เรื่องเล็กหรือเรื่องไหน ลองเจ้าตัวเล็กโดนขัดใจเมื่อไหร่ วันนั้นก็ต้องงอนง้อกันทั้งวัน
คังอินเดินออกนอกห้องไปเจอคยูฮยอนนั่งหน้าบูดอยู่หน้าทีวี ตาสวยปรือปรอยแบบคนง่วงจัด ก่อนจะอ้าปากหาวหวอดด้วยท่าทีรำคาญเสียงนกร้อง
นอกหน้าต่าง ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลัง ร่างบางขืนตัวเล็กน้อย
"ขอโทษ ... พี่รักนายนะ" คำง้องอนจากคนตัวโตมีเพียงแค่นี้เสมอ จะขึ้นด้วยคำว่าขอโทษ ไม่ว่าตัวเองจะผิดหรือไม่ผิด แต่คังอินรู้สึกว่าหากน้องโกรธ
เมื่อใดนั้นคือความผิดที่มากมายของตัวเอง เพราะคังอินชอบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคยูฮยอน รอยยิ้มอ่อนหวานของคยูฮยอน รอยยิ้ม ขอเพียงเป็นรอยยิ้ม
ของคยูฮยอนไม่ว่ารอยยิ้มนั้นจะมีไว้เพื่อใครที่ไม่ใช่คังอิน ร่างสูงก็ยังอยากรักษารอยยิ้มของคนนี้ไว้อยู่ดี
"กินข้าวซะนะ วันนี้พี่ต้องรีบไปทำงานก่อน เย็นนี้พี่สัญญาว่าาจะพาไปกินข้าวข้างนอก แล้วจะไปรับที่ทำงานนะ" คยูฮยอนพยักหน้าแกนๆ คังอิน
ปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ก่อนจะเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาไม่สนใจคนที่กำลังจะออกจากบ้าน
ด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินออกจากบ้านไป
เมื่อไหร่กันนะคยูฮยอน เมื่อไหร่ที่นายจะรับรู้บ้างว่าพี่รักนายมากแค่ไหน... แต่ไม่ว่าจะนานเท่าไร พี่ก็จะรอ รอจนกว่าวันที่นายจะเห็นใจพี่
.
.
.
"พี่คังอิน วันนี้ผมไปข้างนอกกับซีวอนนะฮะ"
"ไปไหนหรอ"
"ไปไหนก็เรื่องของผมเหอะน่า อย่าเซ้าซี้ได้ไหม"
"เอ่อ... แล้วจะให้พี่ไปรับไหม"
"ไม่ต้อง เดี๋ยวซีวอนเค้ามาส่ง"
"แล้วจะให้พี่รอไหม"
"ไม่ต้องน่า นอนไปได้เลย แค่นี้นะ"
ร่างสูงนั่งจ้องโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กในมือตัวเองอย่างเลื่อนลอย รอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองประดับอยู่บนริมฝีปาก คังอินเค้นเสียงหัวเราะต่ำๆให้เล็ด
ลอดผ่านลำคอที่แห้งผาก ชเว ซีวอน คุณชายแห่งตระกูลชเวที่รวยที่สุดในเกาหลี ดีทั้งหน้าตาและฐานะ แล้วถ้าคยูฮยอนอยากจากไป แล้วเค้าจะเอาอะไร
มาสู้ ทั้งหน้าตาและฐานะก็ต่างกัน ถึงรถคังอินจะเป็นรถเก๋งแต่ก็เป็นเก๋งธรรมดาดาดเดื่อนทั่วไป จะไปสู้รถนำเข้าของคุณชายชเวได้อย่างไร คงไม่
แปลกที่ใครๆก็อยากจะนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถคันงาม ร่างสูงส่ายหัวสลัดความคิดที่ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ออกจากหัว มือหนาลูบใบหน้าที่ซีดเซียวของตัวเอง
เบาๆเรียกสติ อย่างน้อยตอนนี้เค้าก็ยังมีคยูฮยอนอยู่ข้างกาย ยังอยู่ด้วยกัน ยังมีกันและกัน
แต่อีกนานเท่าไรที่คังอินจะยังมีคยูฮยอนอยู่ด้วยกัน...
.
.
.
"เฮ้ย คังอินวันนี้ไปกินข้าวเย็นกัน" เสียงเพื่อนซี้ดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดล็อคคอจากทางด้านหลัง
"ไม่ได้ว่ะ วันนี้จะไปรับคยูฮยอน" คังอินแกะมือเหนียวๆของอีทึกเพื่อนสนิทออกจากคอ
"อะไรว้าาา ตั้งแต่เป็นแฟนกับน้องคยูดูเหมือนมึงจะห่างหายจากเพื่อนจากฝูงเหลือเกินนะมึง ไปเหอะวันนี้ไอ้ฮันก็มาด้วย มันเพิ่งจากจีนนะเว้ย"
ผู้ชายหน้าสวยแต่นิสัยแมนสุดโต่งพยายามทำหน้าทำตาออดอ้อน(ที่คังอินคิดว่ามันอ้อนมืออ้อนตีนมากกว่า)พร้อมกับชักแม่น้ำร้อยกว่าสายมาเป็น
เหตุผลให้เพื่อนออกไปเที่ยวด้วยกัน
"เฮ้ย ก็กูสัญญากับคยูไว้ว่ากรูจะไปรับเค้า เดี๋ยวแปปนึงนะ โทรศัพท์มา" มือหนากดรับสายด้วยหัวใจที่พองฟู เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรมา
"ว่าไงครับที่รัก" ปลายเสียงแผ่วราวกับกระซิบกับตัวเอง
"ไปไหนหรอ" หัวใจที่กำลังพองฟูลู่แฟ่บเหมือนโดนเจาะลม
"เอ่อ... แล้วจะให้พี่ไปรับไหม"
"แล้วจะให้พี่รอไหม" เสียงตัดสายเมื่อปลายสายพูดจบก่อนที่คังอินจะทักท้วงอะไร มือหนากำโทรศัพท์ไว้แน่น
"ว่าไงว่ะมึง หน้าหมองเชียว" อีทึกตบหลังเพื่อนปุๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคังอินเป็นอะไรไป ก็ด้วยเรื่องเดิมๆ
"ไม่มีอะไร" ถึงปากจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่หน้าตาก็บ่งบอกได้ว่าตอนนี้คนไม่เป็นอะไรกำลังจะเป็นอะไร
"ไปแดกเหล้ากับพวกกูเหอะ นานๆทีเว้ย" มือเรียวตบหลังเพื่อนดังป้าบก่อนจะกระชากคอเสื้อเพื่อนให้เดินตามไปอย่างไร้อารมณ์ บางทีคังอินก็สงสัย
ว่าความรักของเค้าต้องรออีกนานแค่ไหน แล้ววันนั้นที่เค้ารอคอยจะมีไหม?
หลังจากที่สองคนเดินเข้าไปในร้านเหล้าก็มีเสียงดังโหวกเหวกของโต๊ะกลางร้าน
"เฮ้ย ทางนี้เว้ย ทางนี้" สำเนียงเกาหลีแปร่งๆแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้อยู่ว่าจะเป็นใครไม่ได้นอกจากนักธุรกิจชาวจีนนามว่า ฮันกยอง อีทึกลากคังอินให้
เดินไปนั่งสมทบกับกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว
"ว่าไงว่ะมึง สบายดีไหม" อีทึกโผเข้าตบกลางหลังเพื่อนด้วยความยินดี
"กำลังจะบอกว่าสบายดี ถ้าเมื่อกี้นายไม่ฟาดมือใส่กลางหลังชั้น ไอ้เลว" ฮันกยองเอามือลูบหลังป้อยๆ ปล่อยให้คนอารมณ์ดีหัวเราะร่วน คังอินส่งยิ้มฝืน
ให้เพื่อนรอบโต๊ะ ทั้งคิบอมที่หนีบแฟนขาวีนทงแฮมาด้วย ฮันกยองที่กำลังนั่งกัดกับอีทึก ซองมินที่นั่งพูดจาตามประสาผู้หญิง(?)กับรยออุค เยซองที่นั่ง
งอนแฟนตัวเองที่ไปหนุงหนิงกับซองมินจนเกินเหตุ ร่างสูงถอนหายใจเฮือก ทำไมบรรยากาศเก่าๆที่เคยมีมันถึงได้ดูน่าเบื่อไปเสียหมด เมื่อไม่ได้อยู่
กับคนๆนั้น
"แล้วคราวนี้กลับมา จะมาขอฮีชอลยังอ่ะ" เสียงของอีทึกยังคงเย้าแหย่ฮันกยองไปเรื่อยเจื้อย ปนเสียงออดอ้อนของคิบอมที่กำลังนัวเนียแฟนตัวเอง
แล้วยังมีเสียงง้องอนของเยซองกับรยออุคอีก คังอินนั่งกินเหล้าพร้อมกับมองไปเรื่อยๆมีหันมาตอบคำถามฮันกยองบ้างคำสองคำ สายตาคมมองไป
เรื่อยๆจนไปหยุดที่ร่างของคนสองคนที่กำลังกอดเกี่ยวกันอยู่กลางฟลอร์ ร่างบางที่คุ้นตาอย่างประหลาดก็ทำให้คังอินหรี่ตาก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็น
ว่าคนนั้นคือใคร
ซีวอนกับคยูฮยอนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างไม่สนใจสายตาใครๆในผับ คนสองคนกำลังกอดจูบกันอย่างเมามันส์ในอารมณ์โดยไมได้สนใจ
คนที่กำลังจ้องอย่างเอาเป็นเอาตายเลยสักนิด เหมือนหัวใจจะเต้นช้าลงทีละนิด มือหนากำแก้วจนแทบจะแตกคามือก่อนจะหันหน้าหนีภาพบาดตานั้น
"ชั้นกลับก่อนนะ" คังอินลุกพรวดก่อนจะเดินออกไปไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนๆ ร่างสูงก้าวยาวๆให้ตัวเองรีบเดินออกไปนอกร้าน สั่งตัวเองว่าอย่า
หันไปมอง ห้ามหันไปมอง ถ้าไม่หันไปมอง ถ้าไม่รับรู้ ถ้าไม่สนใจก็จะไม่เจ็บ จะไม่รู้สึกอะไร จะรักคนๆนั้นต่อไปได้โดยไม่รู้สึกอะไร คังอินกึ่งเดิน
กึ่งวิ่งไปตามถนนที่ทอดยาว ถนนมันอาจจะมีปลายสิ้นสุด แต่ความเจ็บปวดที่หัวใจตอนนี้เมื่อไหร่มันจะสิ้นสุดเสียที
.
.
.
"กลับมาแล้วหรอ" คังอินปั้นหน้ายิ้มมารับคนตัวเล็กที่เดินเป๋เข้าบ้านมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ตาสวยส่งประกายหยาดเยิ้มให้ ริมฝีปากแดงฉ่ำแย้มยิ้มบางๆ
ร่างสูงที่ปรี่ไปประคองคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอดกว้าง แขนเรียวโอบคอร่างสูงก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากหนาเบาก่อนจะผละออกอย่างนึก
สนุกที่คนตัวโตยืนแข็งนิ่ง
"อิอิอิ" เสียงหวานหัวเราะใสในลำคอ ก่อนจะพยายามผละออกจาจากวงแขนแกร่ง
"ปล่อยผมสิฮะพี่ยองอุน" ชื่อจริงของคังอินที่นานๆเจ้าตัวจะเรียกที นั่นหมายความว่าเจ้าตัวต้องอารมณ์ดีสุดๆ
"แน่ะ ผมบอกให้ปล่อย ถ้าพี่ไม่ปล่อยผมจะโกรธแล้วน๊าาาาา" มือเล็กแกะมือหนาที่คว้าเอวคอดไว้แน่น ตาสวยตวัดสายตาดุใส่ร่างสูง คังอินยิ้มฝืดๆให้
ก่อนจะปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ ทันที่ที่คังอินปล่อยมือ คยูฮยอนก็กึ่งเดินกึ่งเซไปที่โซฟาก่อนจะทอดตัวลงนอนบนโซฟานุ่ม
"ไปอาบน้ำเถอะคยูฮยอน" ร่างสูงเดินไปนั่งข้างๆร่างบางที่นอนหลับตาบนโซฟา
"ไม่เอาอ่ะ ผมปวดหัว ไม่อาบน้ำ ไม่เอา" เสียงหวานพูดหงุงหงิงอย่างรำคาญ มือเล็กผลักไหล่หนาที่พยายามจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้น
"อาบน้ำเถอะ" ร่างสูงยังคงดึงดันจะอุ้มเด็กดื้อไปอาบน้ำให้สบายตัว
"ไม่เอาไม่อาบน้ำ ผมปวดหัว พี่คังอินอ่าาาาา ปล่อยน๊าาาา" เสียงอ้อแอ้หงุดหงิดที่คนตัวโตไม่ใส่ใจจะฟังเสียงประท้วงกลับอุ้มร่างบางไปที่ห้องน้ำแล้ว
ค่อยๆวางลงในอ่างน้ำเบาๆ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของคยูฮยอนอย่างถือวิสาสะ แผ่นอกบางขาวเนียนค่อยๆปรากฎแก่สายตา คังอินกลืนน้ำลายอย่าง
ยากลำบาก ลำคอที่แห้งผากกลับฝืดเฝือนมากกว่าเดิมเมื่อสายตาคมสังเกตเห็นร่องรอยสีกุหลาบที่มีอยู่ทั่วแผ่วอกขาวบาง มือหนาจับไปที่รอยช้ำนั้นอย่าง
เบามือ รอยช้ำที่ไม่ใช่จากการตีตราจองคนตรงหน้าของเค้าแน่ๆ
เจ็บ...เจ็บจนแทบขาดใจ
ปวด...ปวดร้าวไปทั้งอก
มือหนาสั่นระริกเมื่อไล้ไปตามร่องรอยสีชมพูจางๆตามร่างเพรียว มือหนาปลดตะขอกางเกงของคยูฮยอนก่อนจะแทบกลั้นใจเมื่อร่องรอยสีชมพูเป็น
จ้ำปรากฎเต็มขาอ่อนทั้งสองข้าง เรี่ยวแรงที่เคยมีเหมือนโดนสูบออกจากร่าง ลมหายใจสะดุดขาดเหมือนกับว่าตัวเค้าเองเหมือนคนใกล้ตาย...ไม่สิ คน
ที่กำลังจะตายต่างหาก สายตาพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลออกมา หัวใจเหมือนโดนฉีกขาด หัวสมองขาวโพลนทำอะไรไม่ถูก
"อื้อออ หนาว" ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยเมื่อลมเย็นในอากาศปะทะผิวกาย เรียกสติให้คังอินรู้สึกตัว ก่อนจะอาบน้ำให้คยูฮยอนอย่างอ่อนโยนเหมือนเดิม
อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง อ่อนโยนเหมือนทุกวันๆ อ่อนโยนกับคนนี้ๆเหมือนทุกครั้งที่หายใจ
หลังจากอาบน้ำเสร็จคังอินก็อุ้มคนตัวเล็กไปนอนที่เตียงก่อนจะจัดแจงใส่ชุดนอนให้ร่างเล็กอย่างเบามือ มือหนาห่มผ้าห่มอุ่นให้คยูฮยอน ก่อนทิ้งตัว
ลงนั่งข้างๆคนตัวเล็กที่นอนขดตัวเองเข้ากับผ้าห่มอุ่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสีดำอย่างแผ่วเบา น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงตามแก้มหยาบอีกครั้ง แต่ไม่มี
แม้แต่เสียงสะอื้น
"พี่รักนายนะ คยูฮยอน" เหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาอุดที่ลำคอที่ตีบตัน ร่างสูงยกยิ้มอ่อนโยนทั้งน้ำตาให้คนที่กำลังหลับไหล
"พี่รักนาย" เสียงทุ้มที่พึมพำอยู่ข้างหูก็ทำให้คนที่กำลังหลับอยู่รำคาญจนต้องหันหนีไปอีกทาง คังอินเค้นหัวเราะขืนๆให้ตัวเอง เพราะว่ารักถึงได้
หลอกตัวเองอยู่อย่างนี้ เพราะว่ารักถึงได้หลอกว่าคนๆนี้ก็รักกัน เพราะว่ารักถึงได้พยายามปิดหูปิดตาไม่รับรู้ไม่รับฟังไม่มองในสิ่งที่ทำให้ตัวเองปวดใจ
เพราะว่ารัก รักมาก รักจนหายใจแทบไม่ออก เพราะว่ารักจึงยอมเป็นคนโง่ เพราะว่าคำว่ารัก ก็เท่านั้นเอง ร่างสูงดึงผ้าห่มให้คลุมคยูฮยอนอีกครั้งก่อนจะ
เดินออกจากห้องไปอย่างแผ่วเบา
.
.
.
ร่างบางขยับตัวอย่างเกียจคร้านบนเตียงนุ่ม มือเรียววาดไปหาคนตัวโตที่คุ้นเคย แต่กลับคว้าได้เพียงความว้างเปล่า หน้าหวานนิ่วหน้าเมื่อคว้าเท่าไรก็ไม่
เจอสักที คยูฮยอนลืมตามองพื้นที่ว่างๆข้างตัวอย่างสงสัยก่อนจะลุกขึ้นเดินขยี้ตาออกจากห้องไป ร่างสูงยืนพิงหน้าต่างห้องพร้อมกับสายตาคมที่ว่าง
เปล่ามองจ้องไปข้างหน้าไร้จุดหมาย หน้าสวยขมวดคิ้วเล็กน้อยที่คังอินดูผิดปกติไป หากเป็นอย่างทุกวันคังอินต้องหันมาทันทีที่เเค้าเปิดประตูแล้วก็
เดินเข้ามากอดพร้อมรอยยิ้ม แต่วันนี้เหมือนคังอินจะไม่รับรู้เลยด้วยซ้ำว่าเค้ามายืนข้างหลังแล้ว
"พี่คังอิน" มือเรียวสะกิดคนที่ยืนนิ่งเงียบ
"พี่คังอินฮะ" เสียงหวานแข็งขึ้นเล็กน้อย เมื่อคนตรงหน้าก็ยังคงเหม่อลอยอยู่ดี
"พี่คังอิน" คยูฮยอนตะโกนข้างหูคนตัวโต ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหันมาปั้นยิ้มจืดให้ร่างเล็กที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ย
"อ้าว ตื่นแล้วหรอครับ" เสียงทุ้มพูดอ่อนโยนเหมือนทุกวัน แต่วันนี้คยูฮยอนคิดว่าในความอ่อนโยนที่เหมือนเดิมมันมีอะไรที่ผิดแผกออกไป
"พี่มองอะไรอยู่" คยูฮยอนจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น คังอินหลบตาวูบก่อนจะรุ้นหลังให้คนตัวเล็กไปที่โต๊ะกินข้าว
"เปล่าๆ กินข้าวเถอะ"
"พี่คังอิน มองตาผม ผมบอกให้มองตาผม" มือเรียวจับหน้าคังอินให้หันมาจ้องตา สายตาคมเศร้าหมองจนชวนใจหาย
"พี่เป็นอะไรรึเปล่า" มือเล็กลูบแก้มหยาบเบาๆ
"เมื่อวานนายไปไหนมา" เสียงทุ้มถามขึ้นลอย
"พี่ว่าอะไรนะครับ" คยูฮยอนขมวดคิ้วฉับ
"เมื่อวานนายไปทำอะไรมากันแน่" เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงราวร้านมากกว่าคาดคั้น
"พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ถาม ไม่ว่าผมจะไปไหนมาไหนไม่จำเป็นต้องบอกพี่ ทีกับพี่จะไปไหนมาไหนผมยังไม่เคยถามเลย"
"บอกพี่ได้ไหมคยูฮยอน นายรักพี่บ้างรึเปล่า" คังอินจ้องหน้าหวานอย่างหาความหมาย ความหมายในสายตาของนาย พี่มีค่าแค่ไหน
"..." ร่างบางนิ่งอึ้ง
"พี่รักนายนะ รักมาก รักจนไม่คิดว่าชีวิตนี้จะรักใครได้เท่านายไหม" ใบหน้าหล่อปั้นยิ้มฝืดๆ
"..."
"รักที่นายเป็นนาย รักที่คยูฮยอนคือคยูฮยอน อย่างที่นายเคยบอก พี่อยากจะพิสูจน์ให้นายเห็นว่า ไม่ว่านายจะเป็นยังไงพี่ก็จะรัก รักนายคนเดียว รัก
นายตลอดไป" มือหนาจับมือเล็กมากุมไว้ น้ำตาที่เพียรกลั้นเมื่อเห็นหน้าคยูฮยอนก็ไหลลงมาอย่างสุดกลั้น มือเล็กพยายามดึงออกอย่างอึดอัด
"แล้วเมื่อไหร่ ความจริงใจที่พี่มีให้นายไปจะทำให้นายเห็นถึงความรักของพี่บ้างคนดี"
"..." คยูฮยอนทำท่าเหมือนจะตอบอะไรสักอย่าางแต่ก็หลบสายตาวูบไป
"นายไม่รักพี่ตอนนี้ก็ไม่เป็นไรนะ แต่พี่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้นายรู้ว่า พี่รักนายจริงๆ" คังอินพูดทั้งน้ำตา อาการหลบตาวูบของคยูฮยอนก็พอจะ
ทำให้รู้แล้วว่า เค้าไม่เคยมีความหมายในสายตาของคยูฮยอนเลย ไม่สิ ต้องบอกว่าคยูฮยอนไม่เคยมองความรักของเค้าเลยตั้งหาก
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของคยูฮยอนก็ดังขึ้น คยูฮยอนมองไปที่โทรศัพท์ตัวเอง ก่อนจะมองหน้าคังอิน มือหนาปล่อยมือเล็กออก ก่อนจะยิ้มจางๆให้ คยู
ฮยอนเดินไปรับโทรศัพท์
"ฮัลโหล สวัสดีครับ เอ่อ ซีวอนหรอ" เสียงหวานแผ่วลงตรงคำพูดสุดท้าย ก่อนจะหันไปมองหน้าร่างสูงที่ยิ้มอ่อนๆให้เหมือนเดิม
"แปปนะ" คยูฮยอนพูดกับโทรศัพท์ก่อนจะรีบเดินเข้าไปคุยในห้องนอน คังอินมองจนคนตัวเล็กปิดประตูห้องไป ร่างสูงยิ้มเศร้าๆให้กับตัวเอง
I love you
For sentimental reasons.
I hope you do believe me,
I'll give you my heart.
คังอินก้มมองมือตัวเองที่เพิ่งปล่อยให้หัวใจตัวเองหลุดลอยไป สายตาที่สับสนเมื่อกี้ของคยูฮยอนก็ได้คำตอบกับหัวใจของเค้าแล้ว ว่าคนตัวเล็กไม่เคยรัก
ไม่เคยมอง ไม่เคยเห็นค่าของความรักของเค้าเลย เสียงหวานที่คุยโทรศัพท์กระหนุงกระหนิงในห้องก็ยิ่งทำให้หัวใจที่เจ็บอยู่แล้ว แทบขาดรอนๆไปอีก
I love you,
And you alone were meant for me.
Please give your loving heart to me,
And say we'll never part.
คังอินทรุดลงกับโซฟานุ่มหน้าทีวี ก่อนจะซุกหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเอง น้ำตาใสไหลลงไม่ขาดสาย เจ็บเหลือเกินกับการเอาหัวใจไปให้คนอื่นที่เค้าไม่
เคยคิดจะดูแลมัน เจ็บเหลือเกินที่หัวใจของเค้า ความรักของเค้า ไม่มีวันที่จะกลายเป็นความรักของเราได้เลย เหมือนที่ปอดมีรูรั่วตอนนี้ถึงได้อึดอัด
เสียดไปทั้งยอดอกแบบนี้ ถ้าไม่หายใจแล้วจะสบายขึ้นไหม หากถ้าหลับไปลืมเรื่องทุกอย่าง ย้อนเวลากลับไปได้ หัวใจคงไม่เจ็บปวดแบบนี้ใช่ไหม
I think of you every morning,
Dream of you every night.
Darling, I'm never lonely
Whenever you are in sight.
ไม่ว่าจะหลับ ตื่น หรือทำอะไร สิ่งแรกและสิ่งเดียวในหัวใจคือคยูฮยอน อยากรู้ว่าน้องจะทำอะไรอยู่ จะคิดถึงกันบ้างไหม ถ้าคยูฮยอนไม่มีเค้าจะอยู่ได้
ไหม เหมือนถ้าเค้าไม่มีคยูฮยอนคงขาดใจ เพราะคยูฮยอนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของคนที่ไม่เคยมีอะไรสำคัญ เพียงแค่ต้องการให้คยูฮยอนอยู่ใน
สายตาที่เค้าเฝ้ามอง เค้ายอมทุกอย่าง ยอมให้หัวใจตัวเองโดนย่ำยี ยอมให้หัวใจตัวเองโดนกรีดแทง เพียงแค่ให้ลมหายใจตอนนี้ของเราอยู่อยู่ร่วมกัน
I love you
For sentimental reasons.
I hope you do believe me,
I've given you my heart.
แต่ตอนนี้คังอินรู้แล้ว หากคยูฮยอนไม่มีเค้า คงไม่เป็นอะไร หากคยูฮยอนไม่มีเค้าน้องก็ยังอยู่ได้ หากคยูฮยอนไม่มีเค้าคนดีก็ยังอยู่สุขสบาย ถ้าความ
รักของเค้าเป็นเพียงแค่สายลมที่โอบอุ้มยามที่น้องเหงา ถ้าความรักของเค้าเป็นได้แค่นั้น... ถ้าความรักทั้งชีวิตของผู้ชายคนนึงที่มีให้คนๆนึงมีค่าในสาย
ตาของน้องแค่นั้น แค่เพียงเท่านั้น... ก็เพียงพอแล้วแล้ว พอแล้วจริงๆ
เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับคังอินที่ยกยิ้มอ่อนโยนให้คนที่แต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกมา
"ผมไปข้างนอกนะฮะ" คยูฮยอนไม่มองหน้าคังอินก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้อง แต่ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกไปนั้น มือหนาก็ฉวยมือบางไว้แน่น
แน่นจนเจ็บ หน้าหวานนิ่วหน้าอย่างไม่ชอบใจ
"พี่ฮะ ผมเจ็บ ปล่อยได้แล้ว" มือเล็กพยายามสะบัดออกจากการเกาะกุม
"พี่รักนายนะ พี่จะรอจนกว่าจะวันนั้น วันที่นายเห็นค่าความรักของพี่ รอ...ถึงแม้จะไม่มีหวังเลยก็ตาม" เสียงทุ้มพูดพร้อมรอยยิ้มที่เศร้าหมองอีกครั้ง
ก่อนจะปล่อยมือจากคยูฮยอนที่เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
"พี่รักนาย" เสียงทุ้มพูดขึ้นเบาๆ ราวกับจะย้ำกับตัวเอง พี่จะรอจนวันที่นายหันมา รอ..ถึงแม้ว่าจะไม่มีหวังเลยก็ตาม...
I love you
For sentimental reasons.
I hope you do believe me,
I've given you my heart.
(จบเหอะ) The EnD ~
---------------------------------------
Talk >>> กราบงามๆสามที กว่าจะจบได้ ตอนแรกกะเขียนสั้นๆๆไปๆมาๆก็ไม่สั้นแหะ - -* เรื่องนี้น้องโจดูเลวๆไงก็ไม่รู้แหะ เหอะๆๆๆ สรุปว่าเค้าจะรักกันไหมเนี่ย ก็บอกไม่ได้แหะ เอาไปคิดต่อกันเองแล้วกันนะค่ะ แบบว่าหมดมุขแล้ว *เกาหัวเขินๆ* เพลงนี้ตอนแรกกะจะเอามาเขียนบอมด๊อง เพราะเนื้อเพลงมันหวานเหลือเกิน...แต่พอเขียนไปเขียนมาแล้วแบบว่าเปลี่ยนคู่ดีกว่า แหะๆๆๆๆ เอาเป็นว่าถ้างงกันก็ขอโทษด้วยนะค่ะ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบค่ะ รักคนอ่าน รักคนคอมเมนท์ และรักเอสเจย์ครับ ^^
ปล.ตอนนี้นู๋ฝนขาเดี้ยง นั่งแหง่วอยู่ที่บ้าน ได้อู้งานอาทิตย์นึง เหอะๆๆๆๆ -- -- เดี้ยงขาเดิมเลยครับพี่น้อง ซนไม่เปลี่ยนเหมือนเดิม ตอนนี้สีที่ขากำลังาสวย ม่วงอมเขียวช้ำพอดีๆๆๆ -- -- เอนช้ำ เยี่ยม เอาเข้าไป ก็ยังดีนะ ผู้ชายกลับไปแล้ว ไม่งั้นตายแน่ๆๆๆ T^T